Verkið setti ég upp á efstu hæð Þjóðarbókhlöðunnar og áhorfandinn sá tvisvar sama sjónarhornið. Annars vegar út um gluggann úr fjarlægð og hins vegar á sjónvarpsskjá þar sem vídeóvél er beint út um glugga.
Í nærmynd sést þá runni sem er á flötinni fyrir utan húsið. Vindur og ljós leika í blöðunum og áhorfandinn getur horft á runnann í nærmynd á sjónvarpsskerminum eða út um gluggan.

René Magritte er listamaður sem heillaði mig gjörsamlega er ég kynntist verkum hans um 1985. Á yfirlætislausan hátt lék hann sér að þeim eiginleika okkar að sjá eða ekki. Með glettni og útsjónarsemi gerði hann áhorfandanum ljóst að það er ekki alltaf að við sjáum það sem við erum að horfa á.