Leitin mín endaði með postulíns frumeðlisforveranum og hans fjölskyldu. Krossfiskar hafa ekki breysts svo mikið frá örófi alda. Á margan hátt eru þeir hluti af því upprunarlega í náttúrunni. Það er einnig heillandi að það er prógrammerað í allar lífverr hér á jörðu að fjölga sér. Ég held að öllum sé það vel ljóst að við værum ekki hér nú ef svo væri ekki.

Þannig eru þeir:
Frumeðlisforverarnir mínir komast um með örmum sínum og bera æxlunarfærin sín á bakinu. Líf þeirra er einfalt. Móðirin er í senn krossfiskur og barnaheimili. Börnin leitað skjóls í henni þar til þau stálpast. Ffjölskyldan er skapgóð og samheldin mjög. Þau nærist á sama fæði og krossfiskar, borða krabbadýr og skelfiska sem þeir ná að skríða yfir. Þegar hjónin snertast þá elskast þau og tryggja að það verði afkomendur, þrátt fyrir náttúruleg afföll sem kunna að verða á þeirra ættstofni. Þau eiga einungis einn maka um æfina og geta orðið fimmtíu og fjögurra ára gömul. Þau sem missa maka sinn eru étin af sínum félögum sem skríða yfir þau . Þau reyna ekki að verja sig við þessar aðstæður, þar sem þeirra hlutverki er lokið eftir að maki þeirra er látinn.

Á minn disk ! Ljúffeng uppskrift:

Frumeðlisforverar eru hvítvíns mareneruð með pipar, hvítlauk og kóreander og létt ristuð á opnum eldi. Þar sem þau eru hryggleysingjar, er það nánast ekkert sem fer til spillis. Hafa skal með soðnar kartöflur og gufusoðið brokkkál, sem meðlæti. Ókryddaður sýrður rjómi er borinn með. Fullorðið karldýr getur orðið eitt og hálft kíló að þyngd og dugar vel fyrir fjóra. Kvenndýrið er aðeins léttara en seigara þannig að gott er að sjóða það létt áður en það er steikt. Ungir Frumeðlisforverar eru bragðminni en fullþroskaðir og þarf því að krydda þá einnig með salti til þess að ná góðu grunnbragði. Svipað og þegar er verið að elda ungnautakjöt.