Í herbergi í borginni situr gamall maður með eggið sitt. Lítil börn handleika brothætta muni í öðru herbergi, annarsstaðar í borginni, muni, sem hafa ekkert hlutverk lengur annað en að standa í hillu, í gömlum skáp. Í höndum barnanna fá þeir nú nýtt hlutverk.

Við spyrjum oft hvað er líf? Eigum við að gæta þess? Getum við það? Við reynum að hafa postulínsskápinn lokaðan. Eggið umlykur ungann þar til hann brýtur sér sjálfur leið út ú því. Lítil lífvera yfirgefur skjólið sitt og er komin út í ólgandi lífið þar sem allt er á fleygiferð. Það þarf að fræða hana um allar hætturnar sem eru allt um kring. Hún þarf að rata um hinn stóra heim. Fuglinn útvaldi meðtekur fræðslu af mikilli yfirvegun og hver hugsun og hvert orð er vegið og metið. En getur hann treyst okkur, segjum við honum satt?
Við fylgjumst með ungviðinu taka fyrstu skrefin og vonum það besta. Sjáum hvernig vorgolan umlykur allt og býður upp í lífsins dans. Við vonum að allt fari vel.

Litli fuglinn flaug um himininn bláa með brjóstið litla þanið á móti birtunni. Hann var stjarnan þann dag og skein svo skært að stjörnur alheims bliknuðu... Vindurinn kyssti hann, skýin tættust undurlétt í sundur og hurfu á augnabliki.

En sögurnar okkar enda ekki alltaf vel. Eggið brotnaði, litli fuglinn brotnaði og munirnir í skápnum brotnuðu. Bílstjórinn sá ekki litla fuglinn og ók sína leið. Og yfir öllu hvelfist himininn heiðblár og hljóðu, hátt hátt uppi. Við sitjum eftir með fangið fullt af brotum og reynum í angist að mynda nýja heild með því að púsla þeim saman, að fá aftur líf í litla stjörnu. Gamli maðurinn veit að dansinn okkar er endalaus og að það skiptir ekki máli hvort kemur á undan, hænan eða eggið. Allt rennur áfram sekúndu eftir sekúndu, en hvert og hvers vegna er alls ekki gott að átta sig á.

Gunnar S. Magnússon, myndlistamaður, er gamli maðurinn, Ísabella Ýrr og Kormákur Logi Hallgrímsbörn eru börnin.