Venjulegt fólk, saman um stund.

Fyrir nokkrum tugum ára vissu fáir hvað tæki við þar sem himinn og haf mættust. Himininn hvoldist yfir blár og fagur og sjóndeildarhringurinn lokaðist um veröldina. En í dag fer það ekki fram hjá neinum hvað liggur á bak við ystu sjónarrönd. Í dag rýkur úr rústum, jörðin er í sárum og fólk og dýr liggja dauð eftir þar sem græðgi og illska hafa vaðið yfir, nær sem fjær. Verkið fjallar um löngunina sem býr í okkur öllum eftir nærveru og öryggi, að geta treyst því sem er nærri okkur. En það er sama hve ég reyni að festa minn sjóndeildarhring niður, hann verður í raun einungis örlítill hluti heildar, sem ég hef skelfilega lítið vald á. En auðvitað held ég áfram eins og aðrir að reyna að skapa mitt eigið augnarblik, augnarblik sem varir, en ég veit að það hverfur um leið og það er.