Máfur er hluti af náttúrulegu náttúrunni, en hefur lent að hluta inn í okkar manngerðu náttúru. Mér finnst ákaflega vænt um hann, þar sem hann hangir yfir húsaþökunum og bíður eftir að eitthvað falli til af okkar borði. Við hugsum ekkki alltaf úr í það, að það erum við sem höfum boðið honum í nábýli við okkur.

Hin náttúrlega náttúra víkur, þrátt fyrir löngun okkar til að vernda hana, en það er bara örmjótt rými á milli lífs og dauða. Líf sem fyrir skammri stundu var hátt á lofti, liggur nú fyrir fótum okkar kramið sundur af hinni mannlegu sköpun.

Það er spurning hvort við munum ekki að geta fundið jafnvægi í náttúrunni sem við erum bara hluti af? Við látum okkur dreyma og okkur dreymir um betra líf, betri heim og fetum okkur áfram eftir bestu getu en getum við gert betur?

Þurfum við ekki að gæta að hvar við drepum niður fæti áður en við stígum af fullum þunga niður, muna að líta niður og sjá fegurðina áður en við kremjum allt sem verður á vegi okkar? Þurfum við ekki að læðast létt á tá og fara ofurhægt með öll skilningarvitn opin?